Javier Guzman

Wie is Javier Guzman?

Deze jonge cabaretier, (stem)acteur en stand-up comedian werd 41 jaar geleden in Spanje (Gran Canaria) geboren. Javier (spreek je uit als Ga-bie-jer) heeft een Nederlandse moeder en Spaanse vader. Hij was zeven jaar op het moment dat zijn moeder hem midden in de nacht wakker maakte, en zei dat hij zichzelf en zijn broertje moest aankleden omdat ze naar Nederland zouden gaan omdat opa erg ziek was. Dit is de dag dat Javier zijn rugzak in moest pakken en deze tot de dag van vandaag eigenlijk nog steeds mee draagt. Het werd namelijk een enkele vlucht want terug naar Gran Canaria gingen ze nooit meer.

Guzman had het erg moeilijk in Nederland (Ouderkerk aan den IJssel), hij kwam er achter dat zijn opa helemaal niet ziek was en dat zijn moeder met hun gevlucht was voor zijn vader en opa in Spanje. De vader van Guzman had namelijk een alcohol probleem en zijn opa een machtige positie op Gran Canaria, vandaar dat ze stiekem ‘s nachts moesten vluchten.

Schoolcarrière

Waar voor de meeste onder ons de basisschoolperiode een leuke periode moet zijn waarin je onbezorgd kunt spelen was dit voor Guzman een nare periode om aan terug te denken. Doordat hij als Spaans jongetje naar een Nederlands dorpje verhuisde was hij  de vreemde eend in de bijt. En we weten allemaal wat er gebeurd als je een beetje anders bent als kind en zelfs al volwassenen, dan ben je namelijk al snel het doelwit voor pesters. Dit is precies wat er gebeurde met Guzman, hij werd na school vaak opgewacht en in elkaar geslagen, zo herinnert hij zich zelfs dat het precies 3.5 minuut duurde om van school naar huis te rennen. Daarnaast bleef zijn moeder altijd leven met angst dat hun vader naar Nederland zou komen, met als gevolg dat Guzman en zijn broertje nauwelijks in vrijheid konden leven. Zou dit dan een van de redenen zijn dat Guzman graag op de planken stond, zodat hij eindelijk vrij kon zijn en kon zijn wie hij maar wou?

Ondanks zijn traumatische jeugd slaagt Javier er toch in om zijn Havo diploma te halen. Daarna twijfelt hij lang wat te doen, hij kiest er voor om nog een jaar VWO er achteraan te plakken, maar dit blijkt toch niets voor hem, hij stopt dan ook vroegtijdig. Uiteindelijk na lang twijfelen doet hij auditie aan de Kleinkunstacademie in Amsterdam en wordt aangenomen, dit is de plek waar Guzman zich op zijn gemak voelde. In deze periode maakte hij samen met Paul de Munnik twee korte cabaretvoorstellingen en zong in het achtergrondkoor bij de concerten van Paul de Leeuw. Je kan dan ook duidelijk stellen dat Guzman zich tijdens zijn studie ontplooide tot de cabaretier die hij vandaag de dag is. Zo won hij in zijn derde leerjaar de jury-en publieksprijs op het Leids Cabaret Festival. In 2003 rondde hij zijn studie succesvol af en ging hij verder met zijn carrière op het witte doek, op de planken en op tv, want ja Guzman is een veelzijdig man.

Guzman groeide op zonder vader, maar had in Nederland toch een soort van vaderfiguur, namelijk zijn manager Frans Rühl. Hij maakte het allemaal van dichtbij mee, de drank, drugs en de afkickklinieken waar hij hem zelf heen bracht. Frans Rühl was destijds echt de steun en toeverlaat van Guzman. Ook niet gek als je je bedenkt dat ze maar liefst zeventien jaar samen hebben gewerkt.

Theater

2003-2004: Bot

2005-2006: Ton Zuur
2007-2008: Delirium

2008-2010: Por Dios

2010-2012: Oorverdovend

2013: Delirium II

2014: Absurd Verlicht

2015: Lief en Laf (Sinterklaasconference,2015)

2016: Zonde(r) Voornemens

2017: Ga-Bie-Jer

BN’ers in Therapie

Voor het programma BN’ers in therapie is Javier Guzman erg openhartig en verteld hij over zijn alcohol- en drugs verslaving en over het misbruik waarmee hij te maken heeft gehad als kind. Ook het schuldgevoel waarmee Guzman erg worstelt komt in het programma aan bod. Veel kijkers leren door dit programma Guzman van een gevoelige kant kennen, want ook al heeft hij nooit een geheim gemaakt van zijn verslavingen, emoties uitschakelen kan Guzman als de beste. Maar tijdens het tv-programma BN’ers in therapie zagen we een zeer emotionele kant van hem, een kant die dus niet veel mensen van hem kennen. Ergens ook logisch want als cabaretier ben je gewend je problemen een beetje weg te lachen, dat is immers waar je het beste in bent, grappig zijn en leuk doen.

De moeilijke jeugd die Javier heeft meegemaakt komt duidelijk terug in zijn voorstellingen. Vooral in Delirium en Delirium II is Javier op een grappige manier erg openhartig over zijn alcohol- en drugsverslaving en de gevolgen hiervan, waar hij vandaag de dag nog steeds mee moet leven.